WZS en CAB, dat zijn de enige kanshebbers op de titel in de zondagse klasse 4A, zo valt te lezen in de amateurvoetbalbijlagen aan de start van het seizoen 1983/1984. Het Sneker WZS, al jarenlang een prima voetballend team dat er met de van hoofdklasser Hubert Sneek teruggekeerde Nico Altenburg allerminst zwakker op is geworden. CAB, dat weliswaar magere jaren achter de rug heeft, maar weer kan rekenen op de diensten van Gerrit van der Zee en goalgetter Frank Rosenau en bovendien een aantal talentvolle junioren ziet doorbreken. De rest van het peloton in de vierde klasse A: lastige teams, maar geenszins kampioensmateriaal, aldus de kenners.
Halverwege het seizoen kan alvast de voorzichtige conclusie worden getrokken dat die kenners het bij het juiste eind hadden met hun voorspellingen. WZS en CAB leiden het klassement, op gepaste afstand gevolgd door Dronrijp. Met die laatste club is aanvankelijk geen rekening gehouden. Enigszins begrijpelijk, aangezien de groen-witten na zes wedstrijden slechts twee winstpartijen hebben geboekt. Pas na een 5-0 zege op Renado begint het te lopen bij de Rypsters. Dan blijkt ook waar de kracht van de ploeg ligt. Voor de uitstekende doelman Corrie de Vries staan met mannen als Piet Roersma en Gerard Jorritsma verdedigers die de zaak vaak potdicht weten te houden. Een doelpunt maken tegen Dronrijp valt niet mee en omdat er voorin bij de ploeg van trainer Johan van IJs enkele knapen rondlopen die regelmatig een doelpuntje meepikken, worden de overwinningen op steeds regelmatiger basis binnen geharkt door de bewoners van sportpark Schatzenburg.
Wat vooraf een tweestrijd tussen WZS en CAB leek te worden, groeit uit tot een zinderende titelrace met Dronrijp als onverwachte derde gegadigde. Cruciaal in het seizoen is de achttiende speelronde. Dronrijp ontvangt die dag CAB. Bij een overwinning kunnen de Bolswarders het kampioenschap haast gaan vieren. Het loopt allemaal anders. Broer Jorritsma bezorgt de Rypsters een kwartier voor afloop een 2-1 zege. In plaats van een vroegtijdige beslissing raakt de strijd om de eerste plaats alleen maar verder verstrikt. Zo kan het dat de laatste speelronde begint met drie clubs met een gelijk aantal punten aan kop. Dat er inmiddels rekening wordt gehouden met een kampioenscompetitie tussen de drie titeljagers, is niet verwonderlijk. Zowel CAB, WZS als Dronrijp krijgt in de slotronde een tegenstander tegenover zich voor wie niets meer op het spel staat. Het ligt volledig in de lijn der verwachting dat de drie kampioenskandidaten gewoon gaan winnen.
Dat dit in werkelijkheid een stuk lastiger is dan vooraf gedacht en er volop sprake is van kampioensstress, wordt duidelijk wanneer die zondag de bal rolt. Dronrijp blaast Akkrum haast van het veld, maar laat het na te scoren. Datzelfde kan gezegd worden van WZS, dat Theo Zijlstra na een halfuur een strafschop ziet missen tegen Renado. CAB daarentegen weet op Terschelling wel het net te vinden, om de voorsprong vlak voor rust weer uit handen te geven. Enkel gelijke standen halverwege. Nog niets beslist dus. De spanning neemt na rust alleen maar verder toe. Dronrijp is het eerste team dat een beslissing weet te forceren. Thierry Kamminga passeert uit een rebound de Akkrum-goalie. Als iets meer dan tien minuten later het eindsignaal klinkt, gaat op sportpark Schatzenburg de aandacht al gauw naar de resultaten op de andere velden. Een gejuich gaat op als bekend wordt dat WZS Renado niet op de knieën heeft weten te krijgen. Het wachten is dan enkel nog op de uitslag van CAB. Dat heeft in de slotfase door treffers van Renze van der Sluis en Frank Rosenau de wedstrijd weten te winnen.
Geen kampioenscompetitie derhalve, wel een rechtstreeks gevecht om de titel tussen CAB en Dronrijp. In goed overleg tussen beide teams wordt het terrein van SC Franeker geregeld als speellocatie voor de op Hemelvaartsdag te spelen kraker. Wie de favoriet is? Toch wel Dronrijp. De Rypsters waren het hele seizoen geen koploper en stonden begin april zelfs nog vierde, maar zijn inmiddels al veertien wedstrijden ongeslagen en wonnen bovendien beide competitieduels van CAB.
De omstandigheden op donderdag 31 mei 1984 zijn voortreffelijk. Het zonnetje brandt volop, het kwik tikt bijna de twintig graden aan. Bijna vijftienhonderd toeschouwers passeren de kassa’s, een groot deel daarvan zoekt en vindt een plekje voor de reclameborden, iets waar anno 1984 niet moeilijk over wordt gedaan. Als scheidsrechter Oosterveld uit Vlagtwedde de kraker op gang heeft gebracht, blijkt dat CAB de iets gemakkelijker voetballende ploeg is, maar dat het hechte collectief van Dronrijp verreweg de beste kansen krijgt. Rond het halfuur is het raak. Net als in de competitiewedstrijd tweeënhalve week eerder is Broer Jorritsma de grote boosdoener voor CAB. Tweeënveertig jaar later staat het doelpunt nog altijd in Jorritsma’s geheugen gegrift: „Ik spile op ‘e hichte fan de sydline in ferdigener fan CAB út en seach Folkert Fokkema frij rinnen foar it doel. As myn foarset Folkert berikt hie, wie it wis in doelpunt wurden, mar de keeper fan CAB koe der krekt by. Hy tikke de bal tsjin de skynbonke fan in meispiler en de bal hobbele rêstich oer de doelline.”
Met de voorsprong op zak houdt Dronrijp na de pauze probleemloos stand. De 2-0 lijkt voortdurend dichterbij dan de gelijkmaker. Na vierennegentig minuten gaan de handen bij de Rypsters omhoog en kunnen de honderden meegereisde supporters bezit nemen van het speelveld. Het feest dat volgt zal voor Broer Jorritsma gelden als een absoluut hoogtepunt uit zijn voetbalcarrière. „Dy kampioenswedstriid foel tegearre mei de Rypster Merke. It wie yn it doarp grut feest. Mei it orkest foarop binne wy troch it doarp gien. Dêrnei hawwe wy op de boppeferdjipping fan Kafee De Posthoorn iten. Wy binne einige yn de feesttinte, dêr’t Lee Towers optreden kaam. We Are the Champions, You’ll Never Walk Alone, al sokke lieten kamen foarby.”
Dronrijp houdt het twee jaar vol in de derde klasse. In 1986 valt het terug naar de vierde klasse, waarin het daarna elf seizoenen onafgebroken uitkomt. „We hiene in prima ploech, trainer Van IJs wist ús altyd poerbêst te motivearjen. We wiene hecht mei-inoar en giene ek bûten it fuotbaljen in soad mei-inoar om, mar foar de tredde klasse kamen we krekt tekoart. Gjin skande foar in doarpke fan trijetûzen ynwenners”, zo stelt Broer Jorritsma. Als voorzitter maakt Jorritsma de gloriejaren die in 2015 hun aanvang vinden van dichtbij mee. Met Erik Katje aan het roer promoveert het vlaggenschip van Dronrijp dan in een tijdsbestek van zeven jaar van de vijfde naar de tweede klasse. Nadat in 2023 de haast onvermijdelijke overstap naar het zaterdagvoetbal wordt gemaakt, is Dronrijp intussen weer terug in de kelderklasse, al voert het daarin momenteel wel overtuigend de ranglijst aan.
Op sportpark Schatzenburg gaat de aandacht momenteel overigens meer uit naar de bestuurskamer dan naar het veld. Eerder dit jaar werd bekend dat er een commissie in het leven is geroepen om een fusie te onderzoeken tussen Dronrijp en Menaldumer Foarút. De beide clubs delen al decennialang het sportpark en hebben sinds 2016 een gezamenlijke jeugdafdeling genaamd DFC, de Dronrijp-Foarút-Combinatie. „Ik bin opgroeid mei it doarpsfuotbal en soe it leafst sjen dat dit oerein bliuwt, mar it wurdt tsjintwurdich hieltyd dreger om dit yn stân te hâlden. In grut part fan de leden hat oanjûn dat in fúzje it bêste takomstperspektyf biedt. Nei sokke lûden moatst harkje. Ik snap hiel goed dat it foar fuotballers fan in jier as achttjin lestich is om yn de senioaren foar Dronryp of Menaam te kiezen neidat je de jierren byinoar fuotballe hawwe yn de jeugd. Tegearre stean je altyd sterker as allinnich, myn segen ha se”, zo sluit Broer Jorritsma af, een groen-witte clubman in hart en nieren.
De foto’s zijn afkomstig uit het archief van vv Dronrijp.
De kampioensploeg van Dronrijp, gefotografeerd vlak na de gewonnen beslissingswedstrijd tegen CAB. Staand, van links naar rechts: Lieuwe Visser (elftalleider), Otte Kingma, Folkert Fokkema, Siep Kingma, Jan Groothof, Auke Marra, Jan Jorritsma, Piet Roersma, Thierry Kamminga, Broer Jorritsma, Johan van IJs (hoofdtrainer) en voorzitter Abe Tijssen
Gehurkt, van links naar rechts: Sake Heslinga (grensrechter), Jan Hoekstra, Kees Laanstra, Wouter Rinsma, Kor de Vries, Kees Keizer, Pier Sikma, Gerard Jorritsma, Lochnaar Kingma
De publieke belangstelling voor de beslissingswedstrijd is groot.
CAB-goalie Rudy Zoethout is verslagen, de voorsprong voor Dronrijp is een feit.
Trainer Johan van IJs geeft zijn manschappen instructies.
Dronrijp heeft de titel binnen, de talrijk meegereisde aanhang neemt bezit van het speelveld.
Samen met het orkest begint de kampioensploeg aan een rondrit door het dorp.
Het hele dorp is uitgelopen voor de kampioenen van Dronrijp.