Een leven lang DWP, ook op afstand
Een meter zesennegentig lang en rond de honderd kilo zwaar was Anne Haven bijna twintig jaar een van de robuuste boegbeelden van het onverzettelijke DWP. Voetbalde je tegen De Wite Peal, dan wist je dat de mouwen omhoog konden en Haven liep daarbij vaak voorop in de strijd. Anne Haven en DWP werden steevast in één adem genoemd, maar inmiddels is dat niet meer het geval. Na zeven jaar hoofdtrainer te zijn geweest van zijn club, is Haven tegenwoordig alweer voor het vierde jaar elders werkzaam. En dat bevalt best.
Zeker, zo maakt Anne Haven (1972) meteen duidelijk: als op zaterdagmiddag de wedstrijd met Oudehaske erop zit, kijkt hij eerst even op Live-uitslagen wat DWP heeft gedaan: ,,Dy klup hat in hiele belangrike rol yn myn libben spile en dat bliuwt sa.” Toch is het voor zijn eigen ontwikkeling niet zo verkeerd dat hij eens in een andere keuken kijkt, stelt hij. ,,Nei sân jier DWP fûn ik dat myn hâldberheidsdatum ferrûn wie. Ik kin my yntinke dat de spilers nei sân jier myn ferhaal wol heard hiene. In nije man foar de groep wie net ferkeard. Yn 2022 bin ik troch De Jouwer frege om dêr trainer fan it alvetal ûnder de 23 te wurden. Dat wie hiel leuk om te dwaan, mar úteinlik bist wol ôfhinklik fan hokker spilers de oare trainers binnen de klup beskikber stelle. Myn winsk wie dêrom in earste alvetal te trainen.”
Die wens gaat in vervulling wanneer hij in 2025 een contract tekent bij Oudehaske. Een fijne vereniging. Warm ook, zo merkt Anne Haven aan de vele steunbetuigingen die hij krijgt nadat hij op 2 april van dit jaar bijzonder angstige momenten meemaakt in het clubhuis. Terug naar de bewuste donderdag. ,,We hiene krekt in oefenwedstriid spile tsjin Heerenveense Boys en ik stie nei ôfrin yn it ballehok. Samar ynienen lei ik op ‘e grûn. Earst tocht ik dat ik stroffele wie, dat bliek dochs oars te wêzen.” Een hartstilstand heeft Haven geveld. Reanimatiepogingen van omstanders blijken levensreddend. Drie weken lang verblijft de oefenmeester in het ziekenhuis. Inmiddels gaat hij door het leven met een ICD, een soort pacemaker. Daar is goed mee te leven, aldus Haven: ,,Ik bin der noch net, mar ik bin wol in hiel ein op de goede wei.”
Dus leidt Anne Haven sinds een aantal weken weer de training. Strijd en beleving staan bij hem centraal op het trainingsveld. Het zijn dezelfde kernwaarden die Haven als voetballer had, al slaat het de plank mis om Haven op het veld louter als harde werker weg te zetten. Balvast, kopsterk en gezegend met een prima inzicht en een voorbeeldige inzet wordt hij als jonge knaap door DWP naar voren geschoven als SC Heerenveen een uitnodiging stuurt met het verzoek de beste jeugdspelers naar een talentendag te sturen. Haven stroomt door naar de voetbalschool, waar hij training krijgt van mannen als Gertjan Verbeek en Jan de Jonge. Na twee jaar houdt het avontuur op. ,,Ik wie net goed genôch, benammen net fluch genôch. Tegearre mei Henk Heising ha ik traind om flugger te wurden. It waard wol wat better, mar in sterk punt is it nea wurden”, blikt Haven terug.
In zak en as zit Anne Haven niet als het avontuur in Heerenveen op niets uitloopt. Hij is net zestien jaar oud als hij al vast deel uitmaakt van de hoofdmacht van DWP. ,,Ik debutearre tsjin Zeerobben en makke dyselde middei fuortendaliks it winnende doelpunt. Dêrnei haw ik nea wer út it earste fuort west.” Voorzetten steenhard tegen de touwen koppend groeit Anne Haven op jonge leeftijd uit tot een van de voornaamste doelpuntenmakers van DWP. Het vlaggenschip van de club uit de dorpen Sint Johannesga en Rotsterhaule heeft in die periode de reputatie dat het de beuk er flink ingooit en regelmatig het randje opzoekt. Kranten verbasteren rond 1990 de afkorting DWP nog weleens tot De Woeste Ploeg. Volgens Haven zwaar overdreven. ,,Fuotbal wie yn dy tiid gewoan folle fysieker. DWP wie net unyk dêryn. QVC mei spilers as Hank Hornstra en Yke Visser hâlde ek net yn, en as we tsjin Sleat fuotballen mei manlju as Cor Schotanus en Doeke Walstra gie it der ek dik op. Moaie potsjes wiene dat om te spyljen”, zegt Haven. ,,Mei allinnich skoppen wiene wy nea hast oant op it tredde amateurnivo kommen”, vult hij aan.
Dat is een terecht punt. Dat de strijders van DWP ook een aardig potje kunnen voetballen, staat buiten kijf. In 1989 eindigt DWP als runner-up, twee puntjes achter kampioen CVVO. Een nacompetitie is er dan nog niet, dus zit het seizoen er na tweeëntwintig wedstrijden meteen op. Anders is dat in 1993. Dan sluit DWP de competitie af op een vierde plek, maar wel met een periodetitel op zak. In het seizoenstoetje gaat de door Bonne de Vries getrainde selectie in een halve competitie de degens kruisen met klassegenoten QVC en Waterpoort Boys. De start is uitstekend. QVC wordt met 2-1 verslagen. Omdat het in de eindrangschikking hoger geëindigde Waterpoort Boys daarna in Stavoren met dezelfde cijfers wint van QVC, komt het aan op de laatste groepswedstrijd. Reikhalzend wordt uitgekeken naar de op 22 mei 1993 te spelen kraker Waterpoort Boys-DWP.
Anne Haven zucht. Nog regelmatig wordt hij met de wedstrijd tegen Waterpoort Boys geconfronteerd. Het is begrijpelijk dat hij daar drieëndertig jaar na dato weleens klaar mee is. Lang verhaal kort: na 52 minuten wordt Waterpoort Boys-DWP bij een 0-1 stand gestaakt wanneer de gemoederen aan Sneeker zijde zo hoog zijn opgelopen dat scheidsrechter Klok verder spelen niet verstandig acht. Drie spelers van Waterpoort Boys moeten met botbreuken naar het ziekenhuis. Anne Haven, die vlak voordat het duel wordt afgeblazen de rode kaart krijgt, wordt door publiek en spelers van de thuisploeg als een van de grootste boosdoeners gezien. Er volgt zelfs een aanklacht wegens het bewust toebrengen van lichamelijk letsel. Mede dankzij de getuigenis van scheidsrechter Klok wordt Haven hiervan vrijgesproken. Wat blijft staan, is de straf die de KNVB Haven oplegt: vijf wedstrijden schorsing en een verbod om het restant van de wedstrijd bij te wonen. Ondanks dat verbod is Anne Haven er gewoon bij als twee weken later de wedstrijd wordt uitgespeeld, zo bekent hij. ,,It hiele doarp gie nei Snits. Op it lêst wiene in kammeraat en ik de iennigen dy’t noch yn ‘e kantine sieten. Doe binne wy dy kant dochs mar út gien.” Het restant dat Anne Haven en zijn dorpsgenoten te zien krijgen, is qua wedstrijdverloop nog spectaculairder dan deel 1. Gereduceerd tot een tiental bouwt DWP de voorsprong uit tot 0-3. In een kwartier tijd komt Waterpoort Boys met drie treffers weer langszij. Het eindigt in 3-3. Zonder te verliezen is DWP uitgeschakeld vanwege de lagere eindklassering in de competitie.
Dichter bij het derde amateurniveau zal DWP 1 niet meer komen. In 1995 degradeert de voetbaltrots van Sint Johannesga en Rotsterhaule naar de FVB. Vier jaar nadat de provinciale onderbond wordt opgeheven en het amateurvoetbal helemaal op de schop gaat, volgt er opnieuw een degradatie. DWP komt dan uit in de vijfde klasse, een niveau dat voor geen meter bij de club past, zo vindt men op sportpark De Grie. Groot is daarom de vreugde als de groenwitten dit niveau na één seizoen alweer vaarwel zeggen. Bij VVT in Twijzelerheide wordt de nacompetitie winnend afgesloten. Anne Haven ziet het gebeuren langs de zijlijn, zittend in een rolstoel met zijn been in het gips. ,,Trije moanne earder hie ik myn skonk op twa plakken brutsen yn in wedstriid tsjin Arum. In duel om de bal op ‘e middelline, folslein ûnnedich. It wie djip yn blessueretiid, de wedstriid wie al lang rûn. Ik haw hast in jier út de rûlaasje west. Ik ha serieus oerwage om op te hâlden mei fuotbaljen. Ik wie krekt in pear jier ûnderweis mei myn mitselbedriuw. In skonkbreuk wie it lêste dat ik brûke koe.”
Op aandringen van zijn ploeggenoten geeft Anne Haven toch een vervolg aan zijn voetbalcarrière. Achteraf bekeken een goede keuze. In 2004 promoveert DWP opnieuw en deze keer is de als controleur in de achterhoede spelende Anne Haven er wel bij. In 2006 speelt de dan 34-jarige karaktervoetballer zijn laatste wedstrijd voor het eerste elftal. Hij komt nog korte tijd uit in het tweede elftal, alvorens hij aan een trainerscarrière begint. ,,Dat wie hielendal net myn ambysje”, zo vertelt Haven. ,,Ik sukkele mei in hernia en soe ophâlde fan fuotbaljen. Ik bin doe frege om trainer te wurden fan DWP 2. Dêr ha ik úteinlik ja tsjin sein. Wy waarden fuort kampioen, dat helle it entûsjasme fansels oan.”
Na vier jaar eindverantwoordelijk te zijn geweest voor DWP 2 volgt voor Anne Haven de haast logische overstap naar het hoogste seniorenteam. Het eerste jaar zal meteen het succesvolste zijn van Havens zevenjarige dienstverband als hoofdtrainer. Een behoorlijk handje geholpen door de vele treffers van het spitsenduo Age Ellert van der Velde-Anton Holtrop doet DWP het gehele jaar mee om de titel. Als de slotronde ingaat, staat Anne Haven met zijn manschappen op de tweede plaats, een puntje achter koploper De Griffioen. Zelf winnen van Heeg en hopen dat De Griffioen punten morst tegen SVM: dat is voor DWP het gewenste scenario. Anne Haven staat de doldwaze middag nog in het geheugen gegrift: ,,Tweintich minuten foar tiid kamen we op 1-0. Koart dêrnei hearden wy dat De Griffioen op efterstân kommen wie. Doe wy dêrnei útrûnen nei in 3-0 foarsprong waanden wy ús kampioen. Spitigernôch skoarde De Griffioen yn de lêste fiif minuten noch twa kear en pakten we krekt njonken de haadpriis. Dy klap kaam hurd oan. Yn de neikompetysje koene we gjin potten mear brekke. Ik seach it bêst sitten yn de twadde klasse. Uteinlik draait alles om it meitsjen fan doelpunten. Mei Age Ellert en Anton hiene we twa wichtige wapens yn ‘e hûs.”
Van de zeven jaar waarin Anne Haven hoofdtrainer is van DWP, wordt hij zes jaar geassisteerd door Remco ten Hoeve. ,,Dat wie wol bysûnder. Remco wie eartiids yn Sint-Jânsgea myn buorjonge. As jonkjes trapen we in baltsje op strjitte, letter spilen we tegearre yn it earste alvetal, wer wat letter sieten we yn de stêf fan DWP en no ha we noch geregeld kontakt”, vertelt Haven.
Anno 2026 woont Haven alweer meer dan een kwart eeuw in Joure. Roy en Leon, de zonen van Anne Haven en echtgenote Carolien groeien bij de club aldaar op. Inmiddels voetballen de beide twintigers bij DWP. ,,Dêr haw ik gjin inkelde rol yn spile. De jonges binne âld genôch om har eigen kar te meitsjen”, verzekert Haven. ,,Wol is it sa dat der hjir thús oan tafel faak oer fuotbal praat wurdt. Carolien wurdt der wolris wurch fan. Dat seit genôch. Se hat nammentlik hielendal gjin hekel oan fuotbaljen. Sels hat se by SC Joure spile”, lacht Haven. Zelf zit Anne Haven momenteel goed bij vierdeklasser Oudehaske. Hij heeft de diploma’s om tot en met de tweede klasse te trainen, maar heeft geen grote ambities, verklaart hij. ,,It trainerskip is foar my hobby. Ik gean net trije kertier yn ‘e auto sitten om in alvetal te trainen. Ik bin allinne ynteressearre yn klups út de buert.”
Na meer dan vier decennia wekelijks meermaals de gang naar de voetbalvelden van DWP te hebben gemaakt, komt hij tegenwoordig dus een stuk minder vaak op het sportpark in Sint Johannesga. Komt er ooit nog een terugkeer op het vertrouwde nest? Anne Haven: ,,Dat is no net oan ‘e oarder, mar sis noait noait. Sa’t ik sei, DWP hat in hiel bysûnder plakje yn myn hert.”
De foto’s bij het artikel zijn afkomstig uit het privé archief van Anne Haven
Anne Haven, heden ten dage in zijn woning te Joure.
Op 25 februari 1989 remiseert DWP in Harlingen met Zeerobben. Op de foto Anne Haven, een dag eerder net zeventien jaar geworden in kopduel (rechts).
Hier de selectie van DWP zoals deze er in de jaargang 1992/1993 uit zag. Op de foto staan achter: Eelke de Leeuw (grensrechter), Jan Dijkstra, Anne Haven, Klaas Huisman, Bertus van Zwol, Klaas Veenma en Hendrika Noppert (verzorgster). Midden: Herman de Heij (elftalleider), Chris de Wolf, Jan Vaartjes, Henk van Hes, Jappie van Hes, Harry van der Velde en Bonne de Vries. Zittend: Johannes de Vries, Anne Bijker, Jurrit Visser, Wiepe van Stralen, Jolt Jager en Jan Meine Bijker.
Anne Haven heeft gescoord en bedankt man-van-de-assist Remco ten Hoeve
Anne Haven, bezig aan een warming-up terwijl zijn teammakkers op 12 augustus 2004 een oefenwedstrijd afwerken tegen Bakkeveen.
In 2006 neemt Anne Haven afscheid als voetballer van DWP 1. Deze foto is gemaakt vlak na zijn laatste wedstrijd.
Anne Haven (rechts) en Remco ten Hoeve (links), oud-buurjongens en samen deel van de technische staf van DWP 1, aanschouwen de warming-up van hun manschappen.
Anne Haven, centraal vooraan op een van de laatste elftalfoto’s die er van hem wordt gemaakt met het eerste team van DWP.
Anne Haven met vader Jan, tevens oud-eerste elftalspeler van DWP.
Hoewel DWP-er in hart en nieren, heeft Anne Haven het momenteel prima naar de zin bij Oudehaske. Een warme club, zo merkt Haven aan de vele steunbetuigingen die hij krijgt nadat hij door een hartstilstand wordt getroffen. Dit spandoek, gemaakt door de supporters van Oudehaske is een van de vele steunbetuigingen aan het adres van de trainer.